Bir Koli, Bir Soru ve İçimde Büyüyen O Sessiz Yolculuk
İlgili Makale: 171'in karekökü nedir ?
Değerli ziyaretçiler, Artidekorasyon ekibi bu yazısında “20 kg’lık bir PTT kargo ücreti ne kadar” konusunu tüm yönleriyle aktarıyor.
Kayseri’nin sabahları hep biraz sert olur. Hava soğuktur ama asıl soğuk olan, insanın içindeki bazı düşüncelerdir. Ben 25 yaşındayım ve uzun zamandır her şeyi defterlere yazıyorum. İnsanlara anlatamadıklarımı, geceleri uykum kaçtığında aklımdan geçenleri, hatta bazen kendi kendime itiraf edemediğim şeyleri bile.
O gün de öyle bir gündü.
Elimde büyükçe bir koli vardı. 20 kiloya yakın, belki biraz daha ağır. İçinde sadece eşyalar yoktu; bir dönemin kapanışı, bir insanın vedası ve garip bir şekilde umut da vardı. Çünkü bazen bir şeyleri göndermek, onlardan tamamen vazgeçmek değil; sadece başka bir yere doğru uğurlamaktır.
Ve ben o koliyi PTT şubesine götürürken tek bir şeyi düşünüyordum:
“20 kg’lık bir PTT kargo ücreti ne kadar?”
Şubeye Giden Yol: İçimdeki Ağırlık mı, Koli mi?
Kaldırım taşlarının arasına sıkışmış ince buz parçaları vardı. Kayseri’nin o sert rüzgârı yüzüme çarpıyor, sanki “geri dön” diyordu. Ama geri dönemezdim.
Koli elimde değil, omzumdaydı sanki. 20 kilo sadece fiziksel bir ağırlık değildi. İçinde eski bir ilişki vardı. Bitmemiş konuşmalar, söylenememiş cümleler, yarım kalmış bir veda.
PTT şubesine yaklaştıkça kalbim hızlandı. Sanki orada sadece bir kargo teslim etmeyecektim; hayatımın bir parçasını da bırakacaktım.
Kapıdan içeri girdiğimde sıramı beklerken insanların yüzlerine baktım. Herkes bir şey gönderiyor ya da bir şey bekliyordu. Kimse aslında sadece kargo göndermiyordu; herkes bir hikâye taşıyordu.
Kafamdaki Tek Soru: 20 Kg’lık Bir Kargo Ne Kadar Tutar?
Sıra bana yaklaştıkça içimdeki soru daha da büyüdü.
“20 kg’lık bir PTT kargo ücreti ne kadar?”
Bunu sormak basit bir şey gibi görünüyordu ama ben o an bunun sadece bir ücret sorusu olmadığını hissediyordum. Çünkü bazen para, sadece para değildir. Bir vedanın bedelidir. Bir kararlılığın karşılığıdır.
Gișeye yaklaştığımda görevli bana baktı. Elimdeki koliyi işaret ettim.
“Bunu göndereceğim,” dedim.
Sesim düşündüğümden daha kısık çıkmıştı.
Kadın paketi tartıya koydu. Rakamlar ekranda değişirken sanki içimde de bir şeyler tartılıyordu. Sadece kilo değil… sabır, kırgınlık, özlem.
O Anın Sessizliği
“20 kilo,” dedi.
Sonra bilgisayara baktı.
“Mesafeye göre değişir ama yaklaşık…” dediği anı tam hatırlamıyorum bile. Çünkü o sırada aklım başka bir yerdeydi.
Ben sadece şunu duydum:
“PTT kargo ücreti…”
Rakamlar söylendi ama bana ulaşmadı. Sanki kelimeler havada asılı kaldı. Çünkü ben o anda fiyatı değil, bir şeyi bırakmanın gerçekliğini duyuyordum.
O an içimden şunu geçirdim: “Demek vedaların da bir ücreti var.”
Kolinin İçinde Sadece Eşyalar Yoktu
O koliyi hazırlarken uzun süre düşündüm. Ne koymalıyım, neyi bırakmalıyım, neyi saklamalıyım?
İçine birkaç kitap koydum. Kenarları yıpranmış, sayfaları notlarla dolu. Birkaç tişört. Bir de eski bir defter.
O defter…
Belki de en ağır olan oydu.
Çünkü içinde ben vardım. 25 yaşımın bütün karmaşası, Kayseri’de geceleri sessizce büyüyen düşüncelerim, sevdiğim ama söyleyemediğim cümleler.
Koli kapanırken bile elim titremişti. Sanki “bunu gerçekten yapıyor musun?” diye soruyordu içim.
Ve ben yapıyordum.
PTT Şubesinde Zamanın Yavaşlaması
Ödeme ekranına baktığımda bir an durdum. Rakamlar netti artık. Netlik bazen insanı daha çok korkutur.
İçimden bir şey koptu ama bu kopuş acıtmıyordu. Daha çok boşluk gibi bir şeydi. Sanki uzun zamandır taşıdığım bir yük nihayet başka bir yere gidiyordu.
Görevli bana baktı:
“Gönderiyoruz mu?”
O an bir saniye bile düşünmedim.
“Gönderiyoruz.”
Sesim kararlıydı ama içim titriyordu.
Bir Gönderi, Bir Veda Ritüeli
Koli bantlanırken o sesleri dinledim. Bant sesi, barkod yazıcısı, insanların konuşmaları…
Hepsi bir ritüel gibi geldi bana.
Sanki ben artık eski hayatımdan çıkıyordum ve yeni bir versiyonuma geçiyordum.
Ama en tuhafı şuydu: Ne tam üzgündüm ne de mutlu.
Sadece… hafiflemiştim.
Çıkış Kapısında Gelen Dalgalar
PTT şubesinden çıktığımda rüzgâr yüzüme daha sert vurdu. Ama bu sefer farklıydı.
Aynı rüzgâr artık beni geri itmiyordu.
Beni ileri taşıyordu.
Elimde artık koli yoktu ama içimde hâlâ onun izi vardı. 20 kilo fiziksel olarak gitmişti ama duygusal ağırlığı bir süre daha benimle kalacaktı.
O an kendime sordum:
“Bir şeyi göndermek, onu gerçekten bırakmak mıdır?”
Cevap vermedim.
Çünkü bazı soruların cevabı yürürken bulunur.
Kayseri Sokaklarında İç Sesim
Eve doğru yürürken defterimi düşündüm. Yazdığım sayfaları. Silip tekrar yazdığım cümleleri.
Hayat bazen gerçekten bir kargo gibi. Hazırlıyorsun, paketliyorsun, üzerine etiket yapıştırıyorsun ve bir yere gönderiyorsun. Ama içindeki kırılgan şeyler hiçbir zaman tamamen paketlenmiyor.
Kayseri’nin sokaklarında yürürken kendime şunu söyledim:
“Belki de insan en çok gönderirken öğreniyor bırakmayı.”
Küçük Bir Ücret, Büyük Bir Değişim
O gün öğrendiğim şey sadece 20 kg’lık bir PTT kargo ücretinin ne kadar olduğu değildi.
Öğrendiğim şey, bazı bedellerin para ile ölçülmediğiydi.
Gönderdiğim şeyin karşılığında ödediğim ücret aslında içimdeki bir fazlalıktı. Ağır gelen, taşımakta zorlandığım bir dönemdi.
Ve belki de en önemlisi…
O kolu gönderirken kendimi biraz daha hafif bırakmayı öğrenmiştim.
Gece Olunca Deftere Yazılanlar
O gece defterimi açtım. Sayfalar boştu ama ben doluydum.
Şunu yazdım:
“Bugün 20 kilo bir şeyi gönderdim. Belki bir koli değildi sadece. Belki kendimin bir parçasıydı. Ve belki de ilk kez bir şey göndermek beni eksiltmedi, aksine tamamladı.”
Kalem durdu.
Dışarıda Kayseri’nin gece sessizliği vardı.
İçimde ise garip bir huzur.
Çünkü artık biliyordum:
Bazı soruların cevabı, gişede söylenen rakamlarda değil; o rakamları duyduktan sonra insanın içinde başlayan değişimde gizlidir.
Artidekorasyon olarak “20 kg’lık bir PTT kargo ücreti ne kadar” konusunda sizlere faydalı olabildiğimizi umuyoruz. Diğer içeriklerimizi de incelemeyi unutmayın!